! After all, tomorrow is another day   

بچه که بودیم شاه و دزد بازی می کردیم ... این روزها دزدها برای شاهها و وزیرها سبیل آتشی می کشند ... اما نوبت به خودشان که می رسد ، سر و تهش را با سبیل پنبه ای هم می آورند ... 

توی کتابخانه مرکزی اودنسه بودم که یکی از دوستان ایرانی ام خبر فوت اکبر محمدی را داد ... بدجوری قاطی کرده بودم . زیاد او را نمی شناختم . در حد همان تبلیغات منفی که تلویزیون ایران روزهای اول دستگیری او و برادرش منوچهر  ، پخش می کردند ... اما می دانستم جوان بوده و هفت سال از ده سال زندان را سپری کرده بود و بعد از نه روز اعتصاب غذا ... تصمیم داشتم روز خوبی داشته باشم  ، اما فکر نحوه مردن اکبر محمدی لحظه ای تنهایم نمی گذاشت ... مته به خشخاش نگذاشتم . اجازه دادم برود و آرام شوم ، حالا حتما جنازه سرد پسر بعد از هفت سال دستان مهربان مادر را زیارت می کرد ... آمدم خانه ... نشستم پای کامپیوتر و سرم را با روزنامه گرم کردم . هرچند انگار هیچ جا هیچ وقت خبر خوشی نیست ... از قضیه ۳۰۰ میلیارد هزینه فاقد سند شهرداری گرفته تا دستگیری قاتل زنجیره ای در گیلان که هفت نفر را کشته و چند باری به چنگ قانون افتاده اما چون شاکی معتاد بوده ، در مورد قاتل تحقیقی نکرده اند و رهایش کرده اند در میان مردم که جنایتهایش را ادامه بدهد ... بعد هم با مهرنگ نشستیم به تماشای عکسها و تصاویر تاپ در اینترنت و جالب این که یکی از این عکسهای تاپ !!!!! مربوط به سنگسار کردن زنی در ایران بود که البته در یک سایت دانمارکی قرار داشت ! زن را کفن پوشانده بودند و تا سینه در خاک فرو کرده بودند و چند مرد و یک زن مسلسل به دوش دورو برش را باخاک پر می کردند تا موقع پرتاب سنگها نتواند از گودال فرار کند . یادم آمد که جایی خوانده بودم فقط کسانی می توانند حکم رجم را اجرا کنند که خودشان پاک باشند و در این زمانه چه کسی آنقدر پاک است ؟!؟! زن با التماس گریه می کرد ... از همه تفاوتهایی که در دین ما برای زن و مرد قائل می شوند ، حکمت این را اصلا نفهمیدم که چرا اگر مرد همسرداری زنا کند او را حد می زنند اما اگر زن همسرداری زنا کند او را رجم می کنند ؟ حالا گرفتیم که جرم زن آنقدر بالاست که باید بمیرد ، چرا به این وضع فجیع ؟ آیا این را می توان به عدل خدا نسبت داد ؟ آیا این راهی است که خدا برای دعوت بندگانش به درگاه خود انتخاب می کند ؟ یاد فیلمنامه زیبایی افتادم از محسن مخملباف به نام " سلام بر خورشید " که داستان دختر جوانی را باز گو می کند که همراه پدر و نامزدش به حج می روند تا در آنجا پیمان زناشویی ببندند اما در راه اسیر راهزنان می شوند ... پدر کشته می شود و دختر به فروش می رسد . دست به دست می چرخد و دست اخر نامزدش را باز میابد اما به شکایت همه آنهایی که دامنش را آلوده اند ، به همراه نامزدش محکوم به سنگسار می شود و همانهایی که به گناه به او دست دراز کرده اند اولین سنگها را می زنند تا گناه خود را چال کنند ... می روم سراغ کتابهایی که از کتابخانه به ا مانت گرفته ام ... در آنکارا باران می بارد ، نقش پنهان ، شاه کلید ، سووشون ... این یکی را که می خوانم می فهمم ماجرای مظلومیت ایرانیها تاریخ را سیاه کرده ، مال این یکی دو روز نیست ... سیمین دانشور در آخرین بند از آخرین صفحه کتاب می نویسد :

" گریه نکن خواهرم . در خانه ات درختی خواهد رویید و درختهایی در شهرت و بسیار درختان در سرزمینت . "

" و باد پیغام هر درختی را به درخت دیگر خواهد رسانید و درختها از باد خواهند پرسید : در راه که می آمدی سحر را ندیدی ؟"

قسمت دوم از فیلم - انیمیشن گارفیلد هم این روزها بر پرده سینماهای جهان آمده است . به دنبال موفقیت قسمت اول فیلم سینمایی گارفیلد که در سال ۲۰۰۴ ساخته شده بود ، اکنون پس از گذشت کمتر از دو سال قسمت دوم این فیلم طرفداران گربه نارنجی و تنبل را به سوی خود جلب کرده است . اما خوب است بدانید سن و سال گارفیلد به سالها بیش از سابقه تولید فیلمهای سینمایی با محوریت او باز می گردد . در حقیقت گارفیلد یک کاراکتر ۲۸ ساله است که طرح اولیه او در قالب کمیک استریپ و توسط کاریکاتوریستی با نام جیم دیویس در سال ۱۹۷۸ ابداع شد . به عبارت دیگر اهالی سینما تاریخ تولد گارفیلد را ۱۹ ژوئن ۱۹۷۸ همزمان با چاپ اولین طرحهای گارفیلد در مطبوعات ایالات متحده می دانند و از آنجایی که خالق او - جیم دیویس - اهل ایندیاناست ، گارفیلد را نیز منتسب به ایندیانا می کنند ! در طرحهای اولیه ، گارفیلد چندان کاراکتر متحرکی نبود ، اما پس از چندی توسط طراحان کمپانی پاوس که دیویس گارفیلد را برای آن طراحی کرده بود ،تغییراتی بر روی ظاهر و حرکات گارفیلد صورت گرفت که در ابتدای امر در حرکت روی پاها یا حتی دو پا خلاصه می شد . به تدریج و طی سالها کتابی از کمیک استریپهای گارفیلد تهیه شدو در سال ۱۹۸۲ برای اولین بار گارفیلد وارد دنیای تصاویر متحرک شده و تبدیل به کارتونی تلویزیونی با نام " گارفیلد می آید ! " می شود . در این کارتون تلویزیونی لورنزو موزیک بازیگر، صدای گارفیلد را دوبله می کند . در طی سالهای بعد ۱۲ مجموعه با نام " گارفیلد و دوستان " با محوریت شخصیت گارفیلد تولید می شود که در بین سالهای ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۱ از تلویزیون پخش می شود . در ژوئن ۱۹۹۹ مطبوعات بیشتری به چاپ کاریکاتورهای تمام رنگی و کمیک استریپهای چند قسمتی از گارفیلد روی آوردند تا سرانجام در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۴ اولین فیلم بلند سینمایی بر اساس داستانی قدیمی از گارفیلد تهیه می شود . در حقیقت کمپانی فوکس قرن بیستم مسؤولیت ساخت این فیلم سرگرم کننده را به پیتر هویت می سپارد و فیلم بر اساس فیلمنامه مشترکی از جیم دیویس ( طراح اولیه ) و جوئل کوهن ( فیلمنامه نویس و کارگردان ) ساخته می شود . در این فیلم گارفیلد ظاهری کاملا پیشرفته و سه بعدی دارد و با آن اندام چاق و نارنجی در کنار بازیگرانی چون برکین مه یر و جنیفر لاو هویت قرار می گیرد . فیلم داستان پیچیده ای ندارد و می توان گفت به خودی خود ظرفیت جلب مخاطب را در آن نمی توان دید ، اما با وجود شخصیت گارفیلد که همه خصوصیاتی را که طی سالها در کمیک استریپها و کارتونهایش نشان داده بود ، به یک باره در یک ساعت و نیم فیلم رو می کند ، فضایی مهیج و نشاط آور برای بیننده خلق می شود .

گارفیلد از همان بدو موجودیت ، ویژگیهای منحصر به فردی دارد . او گربه ای است نارنجی ، تنبل و دارای اضافه وزن که از خوردن و خوابیدن لذت می برد . از دوشنبه ها متنفر است و معتقد است که از دیگر حیوانات و انسانها باهوشتر  است ! این امر او را در موقعیت رویارویی و گاهی استیصال از کج فهمیهای جانی (صاحب دست پاچلفتی و ساده لوح گارفیلد ) و اودی ( سگ همخانه او ) قرار می دهد .

گارفیلد در حقیقت در آشپزخانه رستوران ایتالیایی ماما لئونی به دنیا آمده و لازانیا اولین غذایی است که به خوردش داده اند . این موضوع باعث شده گارفیلد همواره به لازانیا عشق بورزد ! اما از سوی دیگر او از کشمش متنفر است و حتی زمانی که جانی به مناسبت روز تولد گارفیلد ، از او می خواهد فهرستی از چیزهایی را که دوست دارد هدیه بگیرد تهیه کند ، گارفیلد با زیرکی و برای صرفه جویی در وقت به تهیه لیستی از چیزهایی که دوست " ندارد " هدیه بگیرد می پردازد و در این فهرست تنها یک نام دیده می شود : کشمش !

گارفیلد برای ارتباط با مخاطب از شیوه های متفاوتی استفاده می کند . اگرچه جانی هرگز حرفهای او را نمی فهمد ، اما گارفیلد دائما به قصد آگاهی مخاطب با او حرف می زند . او همچنین با سایر حیوانات ( حتی اودی که از هیچ یک از شیوه های معمول ارتباطی بهره نمی برد ) صحبت می کند ، اما جالب ترین دقایق فیلم ، مواقعی هستند که گارفیلد مستقیما" به چشمان مخاطب - دوربین ، خیره می شود و آنها را به شهادت می طلبد ...

 بد نیست بدانید گارفیلد توانسته در سالهای ۱۹۸۱ و ۱۹۸۵ جایزه انجمن بین المللی کاریکاتوریستها و در سال ۱۹۸۹ جایزه ریوبن را برای دیویس به ارمغان بیاورد . حال باید دید این گربه تنبل و شکمو با فیلم جدیدش چه خواهد کرد ؟!؟!؟  

Hi honey !

It's almost a long time , you didn't come too school ! where are you ? is every thing ok ? call me ...

این متن آخرین SMS -ی بود که برای آن دخترک روس فرستادم ... وقتی پیامم به دستش رسید در فرودگاه کپنهاگ بود و چمدانهایش را تحویل هواپیمایی می داد که ساعاتی بعد در نیجریه به زمین می نشست . برایم نوشت :

I'm leavin Denmark ! miss you !

دخترک اسمش آنیا بود . مثل من متولد ماه می اما درسال 1978 . در سن پیترز بورگ به دنیا آمده بود ... اولین دوستی که در دانمارک پیدا کردم . روز اول برگزاری کلاسهای زبان بود و او با آن موهای بور و بلندش پوشیده در اورکت شیری رنگ بلند که به طرز عجیبی با رنگ موهایش هماهنگی داشت ، پشت در بسته کلاس ایستاده بود و سعی می کرد نوشته پشت در را که به زبان دانمارکی بود بخواند . از من پرسید : می دانی اتاق 466 کجاست ؟

و ما دوست شدیم ! دخترک از سن پیترز بورگ آمده بود اما به هیچ جا تعلق نداشت ! یکی دو سال قبل از همسر اولش جدا شده بود و از آن به بعد به قول خودش مرض سفر گرفته بود . هیچ جا آرامش نمی کرد . به اوکرایین رفته بود و مدتی در آنجا مانده بود . به روسیه برگشته بود و حقوق خوانده بود . رفته بود ترکیه تا رقص سماع ببیند و راحت الحلقوم بخورد ، در آلمان گشتی زده بود و به سوئد رفته بود تا زبان سوئدی یاد بگیرد و دوچرخه سواری کند و آنجا با همسر فعلی اش که از او 13 سال بزرگتر بود آشنا شده بود  ... به دانمارک آمده بود تا ازدواج کند و حالا اقامت گرفته بود و زبان می خواند ...

روزهای اول که بچه های ایرانی مدرسه زبان ما را با هم می دیدند ، سایه ای از شک و بی اعتمادی و حتی پوزخند چهره شان را می پوشاند و حتی در حضور من از آنیا با عنوان دخترک روس یاد می کردند ... شاید کسر شأن یک ایرانی می دانستند که با وجود ایرانیهای دیگر به دوستی با خارجیها رو بیاورد . اما اینجا نه من از ایرانیها دل خوشی داشتم و نه او از روسها ... به همین دلیل هم با هم قهوه می خوردیم ، با هم حرف می زدیم ، با هم خرید می رفتیم ... گاهی من برای او شیرینیها و تنقلات ایرانی می بردم و گاهی او مرا به میوه و کیک خانگی مهمان می کرد ... سری پر سودا داشت . تنها بود و زمانی که پدرش بی هیچ زمینه قبلی در گذشت و او یک هفته ای را در روسیه به سوگ نشست و دوباره به جمعمان بازگشت تکیده تر شده بود ... حالا تنهاییهایش بزرگتر به نظرش می رسیدند و آن کامپیوتر لعنتی که بین او و همسرش روز به روز بیشتر فاصله می انداخت ... یک روز تصمیم می گرفت به انگلیس - موطن همسرش - کوچ کند ، روز بعد زیر گوشش در باره فرانسه-محل زندگی والدین همسرش - خوانده بودند ، روزی دیگر از ایرلند- محل تولد پدر همسرش- می گفت و گاهی از اسپانیا یا نیوزلند- که همسرش به آنجا سفر کرده بود- یا سوئد- که خودش مدتی در آنجا اقامت داشت - یا فنلاند که -خاله اش آنجا زندگی می کرد ... خلاصه فکر فرار بود . رفتار متکبرانه و نخوت آمیز دانمارکیها عذابش میداد . صدای آن زن دانمارکی که پشت تلفن از او درباره ملیتش پرسیده بود و وقتی فهمیده بود روس است ، به او گفته بود کاری برای او ندارند و گوشی را کوبیده بود هنوز در گوشش زنگ می زد . هنوز خاطره همسایه هایی را داشت که زمانی که فهمیده بودند او از روسیه آمده به او گفته بودند : نه! این اصلا خوب نیست ! بالاخره در جایی به عنوان نظافتچی کار گرفت اما هنوز یک ماه هم نشده بود که اخراجش کردند : نمی توانست ماشین نظافت را سریع حرکت دهد ! ... می گفت : من در کشور خودم وکیل بودم حالا ...  

دخترک روس یکباره نیمه های ترم دوم ناپیدا شد ... آنقدر در یادگیری زبان استعداد داشت که استادان همیشه او را به گذراندن سریعتر ترمها تشویق می کردند ... اما آن روزهای آخر دیگر کسی سراغش را نمی گرفت ... آن روزهای آخر کمی شاد بود و می گفت در نیجریه کاری به عنوان وکیل پیدا کرده ... نزدیک محلی که قبیله ای ضد سفیدپوست در آن زندگی می کنند و هر ساله 5-6 سفید پوست در آنجا به دست بومیان کشته می شوند ... امیدوار بود و کسی هم از خطرات زندگی در افریقا و بومیان و بیماریهای حاره ای و انواع جانوران موذی افریقا چیزی به او نگفت تا عزمش جزم باشد و برود آنجایی که دلش خوش است ... و حالا او رفته و من هرشب خوابش را می بینم ... خواب پشه مالاریایی را که در پشه بندش گیر افتاده ، خواب اینکه چاق شده و چربی آورده ( همیشه به چاقی حساس بود ) خواب اینکه برگشته و دوباره به کلاس می آید ... و خواب سرگشتگی و حیرانی آن دخترک روس که پایان نداشت و همیشه در سکوت و سکون تکرار می شد و چقدر همه برای سکوت و نجابتش حرمت قایل بودند ... این هم نسل سوخته ای است ...

ساحل دیروز زنگ زده بود . می گفت رفته اتلیه و همه بچه ها را دیده . نوشین ، آقای متولی ، المیرا ، فرین ، مهدیه و ... می گفت آقای متولی مجموعه ای از طراحیها و سیاه قلمهایش را در قالب کتابی منتشر کرده و نسخه ای را هم برای من امضا کرده و نوشته به یاد طراحیهای روزهای آخرت که خیلی خوب بودند ... روزهای آخر ... چقدر این عبارت فاصله ها را کشدار می کند ، چقدر بین گذشته و حال درنگ می اندازد ... روزهای آخر ... چطور می توان به گذشته برگشت بدون آنکه شیرینی حال را از دست داد ؟!؟!؟ روزهای آخر ... خوب یادم هست ... توی آن اتاقک نزدیک در ورودی که به شکل سفره خانه های سنتی درش آورده بودیم با آن کاغذ دیواری تیره و سنگ گون که استاد خودش آن را درست کرده بود و نوشین می گفت اتاق را دلگیر کرده ... طعم چای ساعت ۵/۵ بعد از ظهر و بیسکوییت سلامت ... صدای نرم کاوه یغمایی در فضا ، بوی تربانتین و روغن برزک ... دستهای سیاه و گچی ، روپوشهای رنگی ... های و هوی نوشین بین بچه های کلاس ... استاد آن روزهای آخر به اتاق کارش پناه برده بود . بعد از سفرش به ایتالیا هوایی شده بود ، دلش هوای سفر داشت ، حالش خیلی گرفته بود . دیگر شوق و ذوق آن روزهای قبل را نداشت که هنوز مدیر هنرستان پسران نشده بود ...

سلام استاد ! تقدیر ! تبریک ! ستایش ! همه آن واژه هایی که در شأن توست ! ستایشت می کنم ! از یاد نمی برمت ! تو را و آن دری را که به سوی دنیای رویا های من گشودی ! ... در دل و ذهنم با قلموی استادی لکه ای گذاشته ای که با هیچ حلالی پاک نمی شود . مثل همان باری که قلموی رنگی ات را با روپرشم پاک کردی به خیال اینکه روپوش کار است و آن لکه دیگر هیچ وقت پاک نشد ... مثل همان باری که قلموی رنگی ام را با سه پایه چوبی کلاس پاک کردم و تو اعتراض کردی . جواب دادم روزی افتخار می کنی که من قلمویم را با سه پایه ات پاک کرده ام !!! تو از ته دل و با تمام سادگی ات خندیدی و تا یک ماه بعد این قصه را برای بچه ها نقل می کردی ... ستایشت می کنم می دانم همه ان طرحها را با خطوطی مطمئن و قوی و بدون آن که دست از روی کاغذ برداری ظرف پنج دقیقه آفریده ای ! ... استاد ! پاینده باشی !

مهرنگ می گوید نباید اینقدر به گذشته فکر کنم . می گوید آن روزها در آرزوی امروز بودم و امروز در حسرت آن روزها ... راست می گوید ... نباید گریه کنم !

صدای ناصر عبداللهی را می شنوم که می خواند :

یه روز دلم گرفته بود مثل روزای بارونی

از اون هواها که خودت  حال و هواشو میدونی

اگه بشه با واژه ها حالمو تعریف بکنم

تو هم من و شعر منو با همه حست میخونی

یه حالی داشتم که نگو یه حالی داشتم که نپرس

یه تیکه از روحمو من جایی گذاشتم که نپرس

یه جایی که میگردم و دوباره پیداش میکنم

حتی اگه کویر باشه  بهشت دنیاش میکنم

نوشته های هانيه را خيلی دوست دارم . او می تواند همه را به آن دنيای فانتزی و زيبايی ببرد که خيلی زود گذشت و خيلی سريع دارد می گذرد و روزی به حسرت مبدل می شود ... برعکس خيليها که نوشته هايش را غمبار می دانند ٬ من با شادمانی آنها را می خوانم ... آنها آکنده از چيزهايی هستند که دوست داريم . با اين همه مکاشفه اش تک زاويه ای است ... من هيچ گاه فکر نکرده ام ترانه های ملايم و ريتم کند مورد علاقه ام غمگينند ٬ اما بعضی وقتها با بعضی از ترانه های سبک و شاد جواد يساری و سعيد و بيژن مرتضوی هم ( چنانکه قبلا گفته ام - به قول مهرنگ ) حال می کنم !!!

*بلاگ نوشت www.blognevesht.blogfa.com

  راستی هانی من بلد نيستم اونجوری که تو به اسامی لينک می دی لينک بدم . بعدا تو ايميل بهم ياد بده !!!!

سلام دوستان . خوشحالم از این که در جمع شما قرار می گیرم . من از پرشین بلاگ به اینجا کوچ کردم . مطالب قبلی من رو می تونید در آدرس زیر بخونید :

             www.mozhdehmoghtader.persianblog.com

امیدوارم برای هم دوستان خوبی باشیم . تا بعد ...